docent praktijkschool

Natuurlijk Guido en Andrea wil ik wel iets vertellen over mijn ervaringen met jullie werk, want ik denk dat ik anders toch wel helemaal afgekeurd voor mijn leuke beroep was geweest!

Met een slechthorende familie, aan mijn vaders kant, wist ik natuurlijk best dat mijn broer en ik niet goed hoorden, al was dat tot ongeveer mijn 28ste jaar geen reden voor een hoortoestel.
Wel was ik handig met aflezen, mijn broer en ik deden wedstrijdjes bij de tv wie het meest verstond met onhoorbaar geluid voor ons, met mijn moeder als scheidsrechter.

Ik wilde graag lesgeven en ben daar begin jaren 70 in terechtgekomen met de nodige mazzel: een niet al te oplettende keuringsarts. Ik kwam terecht in het voortgezet speciaal onderwijs, dat heet tegenwoordig praktijkschool. Een kolfje naar mijn hand: vanaf het begin van dit type onderwijs ben ik docent algemene technieken, thans de textiel-mode kant, arbeidstraining en mentor.

Na jarenlang full-time gewerkt te hebben raakte ik afgebrand.
Ik werd voor 40% afgekeurd, maar moest wel een nieuwe manier vinden om het vol te houden. Ik vind het nu eenmaal ontzettend leuk om met pubers van heel verschillende achtergronden uit allerlei landen, met de nodige problemen te werken aan hun toekomst.

In 1991 waren er al een paar aanpassingen in mijn lokaal gemaakt: absorberende panelen en een laag extra op de galmende keiharde oude vloer.

In 2006 kwam Planplan in beeld na een tip van Agaath Dondorp van het audiologisch centrum van de VU.
Guido kwam met een heel plan: dubbele ramen & airco om van de herrie van buiten af te komen, communicatiesysteem met 8 microfoons op strategische plaatsen, een hogere tafel voor mij en nog wat kleine oplossingen.
Ik was best sceptisch, ik vond het weer zo’n gedoe allemaal, we zaten met school in een moeilijke periode en ik wilde geen aandacht voor mijn prive-oren-sores. Het lijkt achteraf wel of Guido dat begreep, hij ging onstuitbaar door met zijn plannen en probeerdagen!
Ik had ook zo mijn bedenkingen bij al die microfoons die aan het plafond zouden hangen, zouden die niet gejat of gemold worden? De mooie Sennheiser van tafel misbruikt? De voor mijn jongens ongetwijfeld interessante apparatuur her en der? Dat kastje om mijn nek, die opladers…

Guido bleef opgewekt en wist, dit komt goed! Ik moet het toegeven: het is goed gekomen! De jongens vinden het interessant en proberen wel eens uit hoe dat nou zit met die apparaten:’ het lijkt hier de CIA wel!’ Ik roep dan: aha zelfs als ik op de WC zit weet ik nog wat jullie hier aan het doen zijn.
De meiden spelen nogal eens interviewtje met de (tafel)microfoon; daar zijn al heel wat confronterende vragen gesteld! Dat is inmiddels een beproefde methode bij lastige gesprekken; wil je de microfoon?
De opstelling in het lokaal is totaal gewijzigd, de apparatuur werkt en ik ben eraan gewend geraakt. Ze wachten nu aan het begin van de les met de tekst: ‘juf uw kastje eerst’! Bij het branden van de lampjes: ‘ja we kunnen’. Bij liefdesperikelen die achterin besproken worden knijp ik een oogje dicht en schakel de betreffende microfoon even demonstratief uit, ‘niet alles hoef ik te horen dames.’
Voor mijn type leerling is het trouwens een enorm mooi voorbeeld hoe je met een handicap of beperking of iets ander speciaals toch kunt doen wat je het liefst doet!

Mensen van Planplan dank voor jullie volharding en enthousiasme!

februari 2010

reactie